۲. رشد پایدار بدون دسترسی به سرمایه، فناوری و بازارهای بزرگ جهانی امکانپذیر نیست.
۳. تجربه کشورهای مختلف نشان میدهد توسعه از مسیر تعامل اقتصادی با جهان و نه تداوم تقابل حاصل میشود.
۴. تجربه اروپا پس از جنگ جهانی دوم نشان میدهد همکاریهای اقتصادی میتواند زمینهساز کاهش تنشها و رشد پایدار باشد.
۵. ژاپن پس از جنگ جهانی دوم با پیوند اقتصاد خود به اقتصاد جهانی، مسیر بازسازی و توسعه را پیمود.
۶. ویتنام با اصلاحات اقتصادی از دهه ۱۹۸۰ توانست صادرات خود را بهطور چشمگیری افزایش دهد؛ بهگونهای که امروز سالانه حدود ۲۰۰ میلیارد دلار به آمریکا صادرات دارد، در حالی که کل صادرات ایران کمتر از ۵۰ میلیارد دلار است.
۷. اقتصاد ایران اکنون حتی توان جبران استهلاک سرمایه موجود را ندارد و ادامه این روند میتواند به کاهش سرمایهگذاری و افزایش فقر بینجامد.
۸. درآمد سرانه چین در سال ۱۹۷۹ حدود نصف ایران بود، اما با گشایش اقتصادی مسیر رشد را طی کرد.
۹. بهبود فضای کسبوکار، تسهیل تجارت، دسترسی به بازارهای جهانی و ایجاد شرایط مناسب برای فعالیت بنگاهها از مهمترین الزامات خروج از رکود و دستیابی به رشد پایدار است.
۱۰. همکاری دولت، بخش خصوصی و مردم، همراه با جذب سرمایه، افزایش بهرهوری و توسعه صادرات، میتواند چشمانداز اقتصاد ایران را بهبود بخشد.
پینوشت: این نکات از سخنرانی دکتر محمدمهدی بهکیش، اقتصاددان، در همایش «چشمانداز اقتصاد ایران» که به همت «گروه رسانهای دنیای اقتصاد» برگزار شد، استخراج شده است.